INHOUD
by Anonymous · from Duizend en één Nacht. Arabische vertellingen. Eerste deel
Adapted Version
Sultan Shahriar was very sad. He was not kind to people. He was not good to them. This made all in the land sad too. The whole land felt his sadness. The Sultan was sad. He did not smile. His face was always grim. He looked very cross. The people missed his happy face. They wished for his smile. They wished for a kind king.
The girl, Scheherazade, was very clever. She had a quick mind. She was also very kind. Her heart was full of good thoughts. She saw the sad Sultan. She saw the sad land. She saw the sad people. She wanted to make the Sultan happy again. She wanted to bring joy back to the land. She wanted to make all smile. Her dear father worried for her. He was scared for her safety. He did not want her to go. But the girl was brave. She had a good plan. She knew what she must do. She would help her land.
The girl went to the Sultan. She stood before him. She began to tell him a story. It was a very good story. Her voice was soft. She spoke of far-off lands. She spoke of brave heroes. She spoke of kind deeds. The Sultan listened near. He did not move. He did not speak. The sun began to rise. Light came through the window. The girl stopped her story. It was not done. She smiled a small smile.
The Sultan wanted to hear more. He liked the story. He wanted to know what happened next. So, he let the girl stay. He said, "Tell me more tomorrow. Finish the tale then." The girl nodded. She would tell more. The Sultan felt a small spark. A small bit of hope. He had not felt this in a long time.
The girl told many stories. She told stories each night. The Sultan listened well. He liked the stories very much. Each night, she would stop. She would stop when the sun came up. Each night, the story was not done. Each night, the Sultan let her stay. He wanted to hear the end. He wanted to hear the next tale. His heart felt a little lighter. Day by day, his frown grew less deep. He looked forward to the night. He looked forward to the stories.
One night, the girl told a story. It was about a merchant. The merchant met a big genie. The genie was grumpy and sad. He wanted to keep the merchant with him. The merchant was scared. He did not know what to do. The genie had a big, loud voice. He looked very cross. Just like the Sultan used to look. The merchant wished for help. He wished for a kind friend.
Three wise old men came. They wanted to help the merchant. They told stories to the grumpy genie. The first wise man had a kind deer. He told a story about being kind. He spoke of how good it felt to help. He spoke of how love makes things bright. The genie listened well. His big, grumpy face did not move. But his eyes watched the wise man. He heard the kind words.
The second wise man had two friendly dogs. He told a story about friendship. He spoke of how friends help each other. He spoke of how friends make life good. The grumpy genie listened more. He started to feel a little happy. A small smile touched his lips. Just a tiny one. He liked the idea of friends. He liked the idea of being helped. His heart felt a little warm.
The third wise man told a story about helping others. He spoke of how good it felt to give. He spoke of how helping makes all strong. The grumpy genie smiled a little. The genie was not grumpy no more. He let the merchant go home. He said, "Go, be free." Stories made the genie happy. Stories made his heart light. He learned to be kind. He learned to be a friend.
Many years passed. The girl told many, many stories. The Sultan was not sad now. He was happy. He was a good king. The girl and the Sultan had children. They were a happy kin. They played and laughed. The girl told her last story. She asked the Sultan to be kind always. She asked him to be a good king for all. She said, "Your heart is full of good now. Keep it that way."
The Sultan was happy now. He was a good king. He loved the girl. He loved their children. He was kind to all. He smiled a real smile. His face was bright. He felt joy in his heart. Stories made his heart happy. Stories made him a new man. He was no longer cross. He was no longer grim. He was full of light.
The land was happy. The Sultan and Queen Scheherazade ruled well. All folk loved stories. They lived with joy ever after. The Sultan was the best king. The Queen was the best storyteller. Their children grew up with love. Their land was full of smiles. All was good. All was bright.
Original Story
INHOUD.
#EERSTE DEEL.#
Bladz.
Inleiding 1
De Ezel, de Os en de Koopman 18
De Koopman en de Geest 29
Geschiedenis van den Eersten Grijsaard en v. d. Hinde 37
Geschiedenis van den Tweeden Grijsaard en v. d. Twee
Zwarte Honden 44
Geschiedenis van den Visscher 50, 72
Geschiedenis van den Griekschen Koning en den
Geneesheer Douban 58, 64, 67
Geschiedenis van den Man en den Papegaai 62
Geschiedenis van den Gestraften Vizier 65
Geschiedenis v. d. Jongen Koning der Zwarte Eilanden 84
Geschiedenis van de Drie Calenders 99
Geschiedenis van den Eersten Calender 127
Geschiedenis van den Tweeden Calender 137, 158
Geschiedenis van den Nijdigaard en den Benijde 152
Geschiedenis van den Derden Calender 174
+————————————————————————————————-+
| |
| OPMERKINGEN VAN DE BEWERKER: |
| |
| De volgende correcties zijn in de tekst aangebracht: |
| |
| Bron (B:) — Correctie (C:) |
| |
| |
| B: der aloude Persische koningen, wier |
| C: der aloude Perzische koningen, wier |
| B: met het kroningrijk van Groot-Tartarije. |
| C: met het koningrijk van Groot-Tartarije. |
| B: muziek-instrumenten. Doch dit mogt alle anderen |
| C: muzijk-instrumenten. Doch dit mogt alle anderen |
| B: gewone vrolijkheid terug, er toen hij |
| C: gewone vrolijkheid terug, en toen hij |
| B: ooggetuige was. |
| C: ooggetuige was.” |
| B: in burger gewaad het paleis |
| C: in burgergewaad het paleis |
| B: aan deze kleinodiën verbonden is? |
| C: aan deze kleinodiën verbonden is?” |
| B: ten einde het hondertal vol te |
| C: ten einde het honderdtal vol te |
| B: dame, hen dus toegespoken |
| C: dame, hen dus toegesproken |
| B: Schahriar tot Schahzenan. „Wel nu |
| C: Schahriar tot Schahzenan: „Wel nu |
| B: ons is bejegend?” Heeft die geest |
| C: ons is bejegend? Heeft die geest |
| B: minnares? „Ja broeder,” |
| C: minnares?” „Ja broeder,” |
| B: ongelukkiger is dan wij. „Daarom,” |
| C: ongelukkiger is dan wij.” „Daarom,” |
| B: geheel onfeilbaar, zult navolgen. |
| C: geheel onfeilbaar, zult navolgen.” |
| B: vergezeld door den groot vizier, naar de vertrekken |
| C: vergezeld door den groot-vizier, naar de vertrekken |
| B: hebben bewezen.—„Neen, neen,” |
| C: hebben bewezen.”—„Neen, neen,” |
| B: willen toestaan.” „Uwe stijfhoofdigheid, |
| C: willen toestaan.” „Uwe stijfhoofdigheid,” |
| B: de vizier, verwekt mijnen toorn. |
| C: de vizier, „verwekt mijnen toorn. |
| B: gij mij dank zult zeggen. |
| C: gij mij dank zult zeggen.” |
| B: zult worden. |
| C: zult worden.” |
| B: hebbende, berste in een |
| C: hebbende, berstte in een |
| B: zal kunnen deelen, „Vrouw,” |
| C: zal kunnen deelen.” „Vrouw,” |
| B: verder.” „Neen, hernam zij, |
| C: verder.” „Neen, hernam zij, |
| B: de koopman,” „hieromtrent |
| C: de koopman,” „hieromtrent |
| B: zou kosten.” Nu steekt gij |
| C: zou kosten.” „Nu steekt gij |
| B: gij handelt niet verstandig |
| C: „gij handelt niet verstandig |
| B: zoo veel aan, hernam de vrouw, |
| C: zoo veel aan,” hernam de vrouw, |
| B: bij den sultan aandienen. |
| C: bij den sultan aandienen.” |
| B: en mij aldus toe- te |
| C: en mij aldus toe te |
| B: schrik waarin het verkeert. Dinarzade |
| C: schrik waarin het verkeert.” Dinarzade |
| B: reusachtige grootte overschaduwd, |
| C: reusachtige grootte overschaduwd. |
| B: gezien.” „Wat, hernam de geest, |
| C: gezien.” „Wat,” hernam de geest, |
| B: stem ik toe, zeide de |
| C: stem ik toe,” zeide de |
| B: er velen weet. Maar de sultan |
| C: er velen weet.” Maar de sultan |
| B: het veld een digtte damp vertoonde, |
| C: het veld een digte damp vertoonde, |
| B: het monster, kustte die met eerbied |
| C: het monster, kuste die met eerbied |
| B: geheel ontroerd, bespaar mij dit verdriet, |
| C: geheel ontroerd, „bespaar mij dit verdriet, |
| B: Sire, vervolgde Scheherazade, de grijsaard, |
| C: „Sire,” vervolgde Scheherazade, „de grijsaard, |
| B: te vertellen. Ik nam |
| C: te vertellen. „Ik nam |
| B: dan, zeide hij, het mes, en |
| C: dan,” zeide hij, „het mes, en |
| B: geest! vervolgde de grijsaard, oordeelen |
| C: geest!” vervolgde de grijsaard, „oordeelen |
| B: welbehagen te straffen” „Wat de |
| C: welbehagen te straffen.” „Wat de |
| B: de groote dienst welke ik van |
| C: de groote dienst, welke ik van |
| B: verrassend en vreemd? „Dat stem ik |
| C: verrassend en vreemd?” „Dat stem ik |
| B: schuld kwijt.” |
| C: schuld kwijt.”” |
| B: dadelijk herkennen? Ik nam hem |
| C: dadelijk herkennen?” Ik nam hem |
| B: gehuwd, te zijn, begaven |
| C: gehuwd te zijn, begaven |
| B: verderf niet.” Hierop, |
| C: verderf niet.” Hierop |
| B: riep zij uit, niets zal mij beletten |
| C: riep zij uit, „niets zal mij beletten |
| B: zij verdwenen Ik klom den trap |
| C: zij verdwenen. Ik klom den trap |
| B: „Door mij, sprak zij, of „liever |
| C: „Door mij,” sprak zij, „of liever |
| B: uwe broeders betreft ik |
| C: uwe broeders betreft, ik |
| B: dezen goeden grijaard met de hinde. |
| C: dezen goeden grijsaard met de hinde. |
| B: gij ze niet zeer wonderbaar? |
| C: gij ze niet zeer wonderbaar?” |
| B: jegens mij heeft schuldig gemaakt?” |
| C: jegens mij heeft schuldig gemaakt?” |
| B: voorzien. „Maar” vervolgde hij, |
| C: voorzien.” „Maar” vervolgde hij, |
| B: doen- waaraan hij deze bede |
| C: doen, waaraan hij deze bede |
| B: uit.. Toen hij nu dacht |
| C: uit. Toen hij nu dacht |
| B: aan den groud vastgenageld |
| C: aan den grond vastgenageld |
| B: „Welnu! hernam de visscher, |
| C: „Welnu!” hernam de visscher, |
| B: bevalt mij niet, en moge |
| C: „bevalt mij niet, en moge |
| B: geest, dat ik den dood niet |
| C: geest, „dat ik den dood niet |
| B: haast u!” Ik wensch te weten,” |
| C: haast u!” „Ik wensch te weten,” |
| B: visscher, en ik zal u niet |
| C: visscher, „en ik zal u niet |
| B: ik daardoor overtuigd wordt. |
| C: ik daardoor overtuigd wordt.” |
| B: hernam de visscher. Ik zou |
| C: hernam de visscher. „Ik zou |
| B: zeide hij, oefen er u in |
| C: zeide hij, „oefen er u in |
| B: zijn” |
| C: zijn.” |
| B: „En die raad is? vroeg |
| C: „En die raad is?” vroeg |
| B: koning, vervolgde de visscher tot den geest, de |
| C: koning,” vervolgde de visscher tot den geest, „de |
| B: vroeg de grieksche koning, „dat |
| C: vroeg de Grieksche koning, „dat |
| B: mededeelen, Sire” antwoordde de vizier, |
| C: mededeelen, Sire,” antwoordde de vizier, |
| B: zeide hij, gij hebt gelijk; |
| C: zeide hij, „gij hebt gelijk; |
| B: benemen. „Sla toe, voegde hij |
| C: benemen. Sla toe,” voegde hij |
| B: tegenwoordig was, sla toe, „en |
| C: tegenwoordig was, toe, „en |
| B: Op dlt wreede bevel |
| C: Op dit wreede bevel |
| B: dezelfde wijze jegens u handele.” |
| C: dezelfde wijze jegens u handele.”” |
| B: De geneesheer berste in tranen los, |
| C: De geneesheer berstte in tranen los, |
| B: geborgen te worden.” „En waarom |
| C: geborgen te worden” „En waarom |
| B: nog aan hetzelve was bijgebleven. |
| C: nog aan hetzelve was bijgebleven.”” |
| B: voorneem op u te nemen. |
| C: voorneem op u te nemen.” |
| B: hij, indien ik op uw woord |
| C: hij, „indien ik op uw woord |
| B: vreeselijken eed te schenden” De |
| C: vreeselijken eed te schenden.” De |
| B: visschen aan te bieden De sultan |
| C: visschen aan te bieden. De sultan |
| B: hem toe te bereiden. Na aldus |
| C: hem toe te bereiden.” Na aldus |
| B: hebt gij ze gevangen?” Sire,” |
| C: hebt gij ze gevangen?” „Sire,” |
| B: vijver, groot vizier?” vraagde de sultan. |
| C: vijver, groot-vizier?” vraagde de sultan. |
| B: hadden. Omdat gij allen met |
| C: hadden. „Omdat gij allen met |
| B: zijne ooren doordongen. Hij |
| C: zijne ooren doordrongen. Hij |
| B: den jammervollen toestond |
| C: den jammervollen toestand |
| B: slechts kan voorstellen. |
| C: slechts kan voorstellen.” |
| B: vraagde ik. Mijne moeder is gestorven; |
| C: vraagde ik. „Mijne moeder is gestorven; |
| B: jegens mij.” „Sire, |
| C: jegens mij.” „Sire,” |
| B: verpligtingen jegens mij.” „Sire, |
| C: verpligtingen jegens mij.” „Sire,” |
| B: gij misbruik van mijne goedheid. |
| C: gij misbruik van mijne goedheid.” |
| B: bespotten. |
| C: bespotten.” |
| B: medelijden kan hebben.” hernam |
| C: medelijden kan hebben,” hernam |
| B: ik zal onmiddellijk doen wat gij |
| C: ik zal onmiddelijk doen wat gij |
| B: hem omhelzende, verblijd u, gij |
| C: hem omhelzende, „verblijd u, gij |
| B: mijnen erfgenaam en opvolger. |
| C: mijnen erfgenaam en opvolger.” |
| B: kwamen de groot officieren, |
| C: kwamen de groot-officieren, |
| B: reukwateren, kruidnagels muskaatnoten, peper, |
| C: reukwateren, kruidnagels, muskaatnoten, peper, |
| B: vergenoegd van hier ga. „Schoone dame,” |
| C: vergenoegd van hier ga.” „Schoone dame,” |
| B: niemand ons kenf. Wij stellen |
| C: niemand ons kent. Wij stellen |
| B: personen bekend te maken en |
| C: personen bekend te maken, en |
| B: verzwijgen. |
| C: verzwijgen.” |
| B: het weten te bewaren. „Bij |
| C: het weten te bewaren.” „Bij |
| B: daarvan de sleutel verloren was. |
| C: daarvan de sleutel verloren was.” |
| B: gekozen. Waarde zusters,’ zeide zij, |
| C: gekozen. „Waarde zusters,” zeide zij, |
| B: eene zoo edelmoedig handelwijze, |
| C: eene zoo edelmoedige handelwijze, |
| B: wendende, meen niet dat ik, |
| C: wendende, „meen niet dat ik, |
| B: over zaken welke, u niet aangaan, |
| C: over zaken, welke u niet aangaan, |
| B: niet aangenaan zouden zijn. Pas |
| C: niet aangenaam zouden zijn. Pas |
| B: zich met hare znsters en den drager |
| C: zich met hare zusters en den drager |
| B: te wiillgen. Safie kende de |
| C: te willigen. Safie kende de |
| B: niet langer konden weigeren. Ga,” |
| C: niet langer konden weigeren. „Ga,” |
| B: Arabische broeders. |
| C: Arabische broeders.” |
| B: hernam de sclender die reeds |
| C: hernam de calender die reeds |
| B: De kalif Hauron-al-Raschid had tot |
| C: De kalif Haroun-al-Raschid had tot |
| B: „klop aan, ik beveel het u,” |
| C: „klop aan, ik beveel het u.” |
| B: vestibule te mogen doorbrengen. |
| C: vestibule te mogen doorbrengen.” |
| B: Heeren„’ sprak nu Zobeïde |
| C: Heeren,” sprak nu Zobeïde |
| B: laten afhouden. Amine, wetende wat |
| C: laten afhouden.” Amine, wetende wat |
| B: niet in werkeloosheid doorbrengen. |
| C: niet in werkeloosheid doorbrengen.” |
| B: „Het zij zoo, sprak zij, eenen |
| C: „Het zij zoo,” sprak zij, eenen |
| B: onzen pligt vervullen. Zij ontblootte |
| C: onzen pligt vervullen.” Zij ontblootte |
| B: met de andere hond voor! |
| C: met de andere hond voor!” |
| B: haar bij Zobeïde „Houd haar vast |
| C: haar bij Zobeïde. „Houd haar vast |
| B: sprak thans Safi, „wilt gij uwe |
| C: sprak thans Safie, „wilt gij uwe |
| B: ik bid u, sta op; wat ik daarmede bedoel, is u bekend. |
| C: „ik bid u, sta op; wat ik daarmede bedoel, is u bekend.” |
| B: gezelschap te kunnen voldoen. Zuster!” |
| C: gezelschap te kunnen voldoen. „Zuster!” |
| B: intrek te nemen. Toen de kalif |
| C: intrek te nemen.” Toen de kalif |
| B: noch euvel duiden.—Hoe gegrond en |
| C: noch euvel duiden.”—Hoe gegrond en |
| B: bel aanbinden. of de kastanjes uit |
| C: bel aanbinden, of de kastanjes uit |
| B: is u te vragen. |
| C: is u te vragen.” |
| B: Helaas! vervolgde hij snikkende, wij |
| C: Helaas!” vervolgde hij snikkende, „wij |
| B: denzelfden leefregel.—„En,” hernam Zobeïde |
| C: denzelfden leefregel.”—„En,” hernam Zobeïde |
| B: bloed kome op hun hoofd. |
| C: bloed kome op hun hoofd.” |
| B: Zobeïde rigtende, en de oorzaak, |
| C: Zobeïde rigtende, „en de oorzaak, |
| B: amandelen noten en dergelijke waar |
| C: amandelen, noten en dergelijke waar |
| B: van uw gezelschap. „Edele Dame,” |
| C: van uw gezelschap.” „Edele Dame,” |
| B: de hunne te vernemen. Dit gezegd |
| C: de hunne te vernemen.” Dit gezegd |
| B: een der kalenders het woord, |
| C: een der calenders het woord, |
| B: het is thans tijd. Doe |
| C: „het is thans tijd. Doe |
| B: waarvan ik gesproken heb. De dame ging |
| C: waarvan ik gesproken heb.” De dame ging |
| B: weten, Mejuffrouw!” vervolgde de calender, |
| C: weten, Mejufvrouw!” vervolgde de calender, |
| B: de pijl den groot vizier, die zich |
| C: de pijl den groot-vizier, die zich |
| B: riep hij uit, is het nog niet |
| C: riep hij uit, „is het nog niet |
| B: opspraak te vermijden. Hij had |
| C: opspraak te vermijden.” Hij had |
| B: kalif, Haroun-al-Rachid, waarna ik niets |
| C: kalif, Haroun-al-Raschid, waarna ik niets |
| B: bevind.”—Het is wel,” zeide Zobeïde |
| C: bevind.”—„Het is wel,” zeide Zobeïde |
| B: VAN DEN TWEEDEN CALENDER DEN ZOON |
| C: VAN DEN TWEEDEN CALENDER, DEN ZOON |
| B: „Mejuffrouw,” vervolgde de calender, |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de calender, |
| B: zouden laten trekken Wij dachten daardoor |
| C: zouden laten trekken. Wij dachten daardoor |
| B: ander mensch aanschouwd dan u. |
| C: ander mensch aanschouwd dan u.” |
| B: vervolgde de princes, „brengt de geest |
| C: vervolgde de prinses, „brengt de geest |
| B: verbreken. |
| C: verbreken.” |
| B: zie.”—Als dat zoo is,” |
| C: zie.”—„Als dat zoo is,” |
| B: Mejufvrouw, vervolgde de calender, dat ik |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de calender, „dat ik |
| B: wierp mij, een' dankbaren |
| C: wierp mij een' dankbaren |
| B: zou laten verbidden, „O Geest,” |
| C: zou laten verbidden. „O Geest,” |
| B: Mejufvrouw, vervolgde de calender tegen Zobeïde, dat |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de calender tegen Zobeïde, „dat |
| B: ander doel, den om den man, |
| C: ander doel, dan om den man, |
| B: hij oordeelde, dan tot genezing van |
| C: hij oordeelde, dat tot genezing van |
| B: zijne lijfwacht aldaar post te vatte |
| C: zijne lijfwacht aldaar post te vatten |
| B: genezing mijner dochter kondat |
| C: genezing mijner dochter kondet |
| B: verwerven.”—Sire, antwoordde de dervis, indien |
| C: verwerven.”—„Sire,” antwoordde de dervis, „indien |
| B: de hand aan het hoofd sloeg den |
| C: de hand aan het hoofd, sloeg den |
| B: men hem uit mijne magazijmen |
| C: men hem uit mijne magazijnen |
| B: GESCHIEDENIS VAN DEN TWEEDEN CALENDER |
| C: GESCHIEDENIS VAN DEN TWEEDEN CALENDER. |
| B: Hiermede, vervolgde de calender, was |
| C: Hiermede,” vervolgde de calender, „was |
| B: en groote weldaden overlaadde. |
| C: en groote weldaden overlaadde.” |
| B: Mejufvrouw, vervolgde de calender tegen Zobeïde, ik |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de calender tegen Zobeïde, „ik |
| B: van den vizier te vervangen. |
| C: van den vizier te vervangen.” |
| B: die zoo schander is om alles |
| C: die zoo schrander is om alles |
| B: lofdicht op den sulten bevatte. |
| C: lofdicht op den sultan bevatte. |
| B: ook mij er van zou bedienen. |
| C: ook mij van zou bedienen. |
| B: van het Ebbenhouten-eiland, de dochter |
| C: van het Ebbenhouten eiland, de dochter |
| B: gestalte, maar met één oog, |
| C: gestalte, maar met één oog. |
| B: Mejufvrouw, vervolgde de calender, |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de calender, |
| B: Zobeïde sprekende, de |
| C: Zobeïde sprekende, „de |
| B: Hooggeëerde Dame, zoo ving de calender aan, hetgeen ik |
| C: „Hooggeëerde Dame,” zoo ving de calender aan, „hetgeen ik |
| B: eene vloot uitrusteu en begaf mij |
| C: eene vloot uitrusten en begaf mij |
| B: hoewel een stout zeeman; niet |
| C: hoewel een stout zeeman, niet |
| B: dagelijks in kracht toe.” |
| C: dagelijks in kracht toe. |
| B: De overlevering wil, „Sire!” voegde |
| C: De overlevering wil, Sire!” voegde |
| B: ijzer werk der schepen naar den |
| C: ijzerwerk der schepen naar den |
| B: „Ik had,” vervolgde de calender, niet het |
| C: Ik had,” vervolgde de calender, „niet het |
| B: op, zeer gestroost door dit gezigt. |
| C: op, zeer getroost door dit gezigt. |
| B: schijnende, eiland te bereiken. |
| C: schijnende eiland te bereiken. |
| B: maar ik vertrouwde deze lieden, niet |
| C: maar ik vertrouwde deze lieden niet |
| B: Mejufvrouw! vervolgde de derde |
| C: Mejufvrouw!” vervolgde de derde |
| B: tegen Zobeïde, ofschoon men |
| C: tegen Zobeïde, „ofschoon men |
| B: begaf mij dan, zeide de calender, |
| C: begaf mij dan,” zeide de calender, |
| B: weder opvattende, naar het midden |
| C: weder opvattende, „naar het midden |
| B: dezen prins zal worden gedood. |
| C: dezen prins zal worden gedood.” |
| B: „Inmiddels,” vervolgde de zoon |
| C: Inmiddels,” vervolgde de zoon |
| B: weinig suiker er over gestrooid. |
| C: weinig suiker er over gestrooid.” |
| B: Mejufvrouw, vervolgde de derde |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de derde |
| B: na het ongeluk, dat mij |
| C: „na het ongeluk, dat mij |
| B: Mejufvrouw, vervolgde de derde calender tot Zobeïde, toen |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de derde calender tot Zobeïde, „toen |
| B: Toen ik, vervolgde de calender, mijne geschiedenis |
| C: Toen ik,” vervolgde de calender, „mijne geschiedenis |
| B: Zoo ging, vervolgde de derde calender, de eene dag |
| C: Zoo ging,” vervolgde de derde calender, „de eene dag |
| B: Mejufvrouw, vervolgde de calender, kwam ik in |
| C: Mejufvrouw,” vervolgde de calender, „kwam ik in |
| B: verboden was te openen. |
| C: verboden was te openen.” |
| B: onderworpenheid moest getuigen, aldus: Het |
| C: onderworpenheid moest getuigen, aldus: „Het |
| B: mijn oog „Het is ons leed,” |
| C: mijn oog. „Het is ons leed,” |
| B: aan de zelfde boetedoenningen, die |
| C: aan de zelfde boetedoeningen, die |
| B: zoo edelmoedig hebt verleend. |
| C: zoo edelmoedig hebt verleend.” |
| B: vroeger het woord opvattende antwoordde: |
| C: vroeger het woord opvattende, antwoordde: |
| B: nu ben ik Haroun-al-Rachid vijfde kalif |
| C: nu ben ik Haroun-al-Raschid vijfde kalif |
| B: andere gasten te moeten weigeren. |
| C: andere gasten te moeten weigeren.” |
| B: |
| C: (Inhoudsopgave ingevoegd) |
| |
+————————————————————————————————-+
End of Project Gutenberg's Duizend en één Nacht, Eerste deel, by Anonymous
*** END OF THE PROJECT GUTENBERG EBOOK DUIZEND EN ÉÉN NACHT. ARABISCHE VERTELLINGEN. EERSTE DEEL ***
Updated editions will replace the previous one—the old editions will be renamed.
Creating the works from print editions not protected by U.S. copyright law means that no one owns a United States copyright in these works, so the Foundation (and you!) can copy and distribute it in the United States without permission and without paying copyright royalties. Special rules, set forth in the General Terms of Use part of this license, apply to copying and distributing Project Gutenberg™ electronic works to protect the PROJECT GUTENBERG™ concept and trademark. Project Gutenberg is a registered trademark, and may not be used if you charge for an eBook, except by following the terms of the trademark license, including paying royalties for use of the Project Gutenberg trademark. If you do not charge anything for copies of this eBook, complying with the trademark license is very easy. You may use this eBook for nearly any purpose such as creation of derivative works, reports, performances and research. Project Gutenberg eBooks may be modified and printed and given away—you may do practically ANYTHING in the United States with eBooks not protected by U.S. copyright law. Redistribution is subject to the trademark license, especially commercial redistribution.
Story DNA
Moral
Cruelty and injustice often lead to unforeseen and severe consequences, while wisdom and compassion can avert disaster.
Plot Summary
Sultan Shahriar, betrayed by his first wife, vows to marry a new virgin each night and execute her the next morning. Scheherazade, the Grand Vizier's clever daughter, volunteers to marry him, intending to end his cruel practice. For 1001 nights, she tells him captivating stories, always stopping at a cliffhanger at dawn, compelling him to spare her life to hear the conclusion. Through her intricate tales, filled with magic, adventure, and moral lessons, she gradually transforms the Sultan's heart and mind. After bearing him three children, she reveals she has no more stories, and the now-changed Sultan, moved by her wisdom and their family, grants her mercy, makes her his queen, and ends his reign of terror.
Themes
Emotional Arc
fear to relief
Writing Style
Narrative Elements
Cultural Context
The frame story and many tales are rooted in ancient Persian, Indian, and Arabic folklore, compiled and adapted over centuries, with the earliest manuscripts dating to the 9th century. The figure of Haroun-al-Raschid (Harun al-Rashid) is a historical Abbasid Caliph, lending a sense of historical grounding to some tales.
Plot Beats (18)
- Sultan Shahriar discovers his wife's infidelity and executes her, then vows to marry a new virgin every night and kill her the next morning.
- The Grand Vizier's daughter, Scheherazade, volunteers to marry the Sultan to end his tyranny, despite her father's warnings.
- Scheherazade begins telling a story to the Sultan on their wedding night, stopping at a suspenseful point at dawn.
- The Sultan, intrigued, spares her life for another day to hear the end of the story.
- Scheherazade continues this pattern for 1001 nights, telling a vast array of interconnected tales.
- One such tale is about a merchant and a genie, where the merchant is saved by three old men who tell their own stories.
- The first old man tells of his wife's transformation into a hind and his quest to break the spell.
- The second old man tells of his two brothers turned into black dogs and his journey to find the sorceress responsible.
- The third old man tells of his adventures and the magical elements he encountered.
- Another tale is of a fisherman who finds a genie in a bottle and must outwit it to save himself.
- The fisherman's story includes the tale of King Yunan and the physician Douban, who is unjustly executed by the king, leading to the king's own death by a poisoned book.
- The fisherman's story also includes the tale of the punished vizier, who suffers for his envy.
- The story of the young King of the Black Islands, transformed into stone, is also recounted, highlighting themes of betrayal and magic.
- The tales of the three Calenders, each with one eye, describe their royal origins and their individual tragic and magical journeys.
- Scheherazade tells the story of the envious man and the envied, illustrating the dangers of jealousy.
- After 1001 nights, Scheherazade reveals she has borne the Sultan three children and asks for her life to be spared, having no more stories.
- The Sultan, deeply moved and transformed by her wisdom and the stories, grants her request and makes her his beloved queen, ending his cruel practice.
- The kingdom rejoices, and Shahriar rules justly and wisely with Scheherazade by his side.
Characters
The Merchant
A man of average height and build, with a somewhat harried expression that suggests a life of business and occasional stress. His skin is likely tanned from travel and exposure to the sun in a desert climate.
Attire: Practical but respectable merchant's attire, consisting of a loose-fitting tunic (qamis) in a muted color like cream or light brown, over wide trousers (sirwal). He would wear a simple, unadorned turban (imama) of white or off-white linen, and sturdy leather sandals.
Wants: To avoid the wrath of the Genie and save his own life.
Flaw: Fear and a tendency to be easily intimidated, which makes him vulnerable to the Genie's demands.
He begins as a condemned man, but through the act of storytelling, he gains a temporary reprieve and learns the power of narrative.
Cautious, somewhat fearful, pragmatic, and initially reluctant to share his stories. He is driven by self-preservation.
The Genie
A colossal, terrifying figure of immense size and power, appearing as a towering column of smoke or a monstrous, dark entity. Its form is intimidating and awe-inspiring, capable of striking fear into any mortal.
Attire: None, as it is a being of pure magical energy, often manifesting as a column of smoke or a monstrous form.
Wants: To exact revenge for the accidental death of its son, and to uphold its own sense of honor and justice.
Flaw: Can be swayed by compelling stories and the pleas of others, suggesting a hidden, albeit difficult to access, sense of reason or entertainment.
It begins as an embodiment of vengeful fury, but through the stories told by the Merchant and the intervention of the old men, it is eventually persuaded to spare the Merchant's life.
Wrathful, vengeful, unyielding, and bound by a strict sense of justice (or perceived justice). It is a creature of immense power and little patience for human folly.
The First Old Man
An elderly Middle Eastern man, thin and frail, with a long, flowing white beard that speaks of many years. His face is lined with wrinkles, showing a life of experience and perhaps hardship.
Attire: Simple, dignified robes, likely a loose-fitting white or light-colored thobe (dishdasha) made of linen or cotton, indicating a life of piety or contemplation. He might wear a simple white keffiyeh secured with an agal.
Wants: To save the Merchant's life by offering a compelling story and a plea for mercy.
Flaw: His advanced age might limit his physical capabilities, but his wisdom compensates.
He acts as a catalyst for the Genie's mercy, demonstrating the power of narrative to influence even supernatural beings.
Wise, compassionate, observant, and a skilled storyteller. He is a peacemaker and an advocate for justice.
The Hinde
A graceful and slender female deer (hinde), with soft, brown fur and delicate features. Her eyes are large and expressive.
Attire: None, as she is an animal.
Wants: To remain by the side of the First Old Man, her protector and companion.
Flaw: Vulnerability as an animal in a human world.
Her story is revealed, explaining her true identity and the injustice she suffered.
Loyal, gentle, and intelligent, showing a deep bond with the First Old Man. She is a symbol of his past and a testament to his good nature.
The Second Old Man
Another elderly Middle Eastern man, perhaps slightly sturdier than the first, but still showing the marks of age. His presence is accompanied by two black dogs.
Attire: Similar to the first old man, he would wear a dignified thobe, possibly in a darker shade like grey or deep blue, suggesting a more somber disposition. He might also wear a turban or a simple cap (tagiyah).
Wants: To contribute to the Merchant's salvation by sharing his own extraordinary story.
Flaw: His past sorrows and the curse that binds him to the black dogs.
His story reveals a complex history of family betrayal and magical transformation, adding another layer to the narrative's themes of justice and fate.
Solemn, resilient, and also a skilled storyteller. He carries a burden of past events but is willing to share his tale to help another.
The Two Black Dogs
Two sleek, black dogs of medium size, with intelligent, watchful eyes. They appear well-cared for, despite their mysterious nature.
Attire: None, as they are animals.
Wants: Bound by a curse, they remain with the Second Old Man, awaiting a potential release.
Flaw: Their cursed animal form, which prevents them from speaking or acting freely as humans.
Their story is revealed through the Second Old Man's narrative, explaining their cursed state.
Loyal, watchful, and intelligent, though their true nature is hidden by a curse. They display a deep, albeit silent, connection to the Second Old Man.
Locations
Sultan's Palace
The royal residence of the Persian kings, specifically Sultan Schahriar and his brother Schahzenan. It features grand halls, private chambers, and likely courtyards, reflecting the opulent Abbasid-era architecture with muqarnas vaults, geometric tile mosaics, and possibly riad fountains. The text mentions 'vertrekken' (chambers) and 'paleis' (palace).
Mood: Initially one of sorrow and betrayal, later shifting to intrigue and storytelling, with an underlying tension due to the Sultan's decree.
Where Sultan Schahriar discovers his wife's infidelity, leading to his decree to marry a new virgin each night and execute her in the morning. It is also where Scheherazade tells her stories to save her life.
Merchant's House
The home of the merchant, where he lives with his wife, an ass, and an ox. It is a domestic setting, likely a traditional Arabian house with a central courtyard, possibly with a stable or animal enclosure attached. The mention of the merchant's ability to understand animal speech suggests a humble yet comfortable dwelling.
Mood: Initially peaceful, then tense and humorous as the merchant's wife demands to know his secret, leading to a comical resolution involving a rooster and hens.
The merchant reveals his secret ability to understand animals to his wife, nearly leading to his death, but is saved by the wisdom of his animals.
Seaside Shore / Fisherman's Hut
A rugged coastline where a poor fisherman casts his nets. The environment is wild and untamed, with the sea providing his livelihood. His dwelling is a humble hut, likely made of local materials, offering basic shelter.
Mood: Desperate and hopeful, as the fisherman struggles to make a living, leading to a magical encounter.
The fisherman casts his net four times, each time pulling up something unexpected, culminating in a copper jar containing a powerful Jinn.